Hoya Wibergiae ø10,5 cm / w:15 cm

Hoya Wibergiae to kolekcjonerska hoja, która udowadnia, że srebro wcale nie musi być gorsze od złota. Jej wydłużone, mięsiste liście zdobi nieregularne, srebrzyste nakrapianie określane jako splash. Na tle głębokiej zieleni wygląda ono jak rozsypany metaliczny pył. Co ciekawe, przy odpowiednim oświetleniu srebrzyste fragmenty mogą nabierać różowawych odcieni. Roślina ma więc całkiem interesującą garderobę, mimo że formalnie posiada tylko liście.

Wibergiae wyróżnia się eleganckim, pnącym pokrojem i skórzastymi, lekko błyszczącymi liśćmi. Ich srebrne wzory są nieregularne, dlatego poszczególne liście mogą różnić się ilością i rozmieszczeniem nakrapiania. Nie jest to klasyczna wariegacja, lecz charakterystyczny efekt splash. Dzięki temu hoja wygląda ciekawie nawet wtedy, gdy akurat nie wypuszcza nowych przyrostów.

Przy doniczce 10,5 cm i szerokości około 15 cm jest to młody egzemplarz do dalszej uprawy. Z czasem może rozwinąć długie, elastyczne pędy, które można prowadzić po obręczy, drabince lub pozwolić im swobodnie zwisać. Podobnie jak inne hoje, potrafi najpierw wypuścić dłuższy, niemal bezlistny pęd, a dopiero później stopniowo wypełniać go liśćmi. Nie trzeba więc od razu biec po nożyczki. Roślina po prostu przygotowuje sobie teren.

Dojrzała Hoya Wibergiae może również zakwitać, tworząc baldachowate kwiatostany złożone z niewielkich, jasnych kwiatów z różowawym środkiem. Kwiaty mogą wydzielać przyjemny zapach, a ich pojawienie się zależy od dojrzałości rośliny i warunków uprawy. Warto pamiętać, aby po przekwitnięciu nie usuwać krótkich szypułek kwiatostanowych, ponieważ hoja może zakwitnąć na nich ponownie.

W uprawie Wibergiae nie należy do najbardziej wymagających roślin kolekcjonerskich. Lubi jasne, rozproszone światło, bardzo przewiewne podłoże i umiarkowane podlewanie. Mięsiste liście pozwalają jej przetrwać krótkotrwałe przesuszenie, dlatego zdecydowanie lepiej zniesie chwilowe zapomnienie niż codzienne wizyty z konewką. To dobra wiadomość dla wszystkich, którzy mają już tyle roślin, że podlewanie zaczyna przypominać pracę na pełen etat.