Anthurium Dressleri ø6 cm / w:8 cm

Anthurium Dressleri to jeden z tych gatunków, które potrafią doprowadzić kolekcjonerów do kompletnej utraty rozsądku. I trudno się dziwić. Jego największą ozdobą są niezwykle efektowne, sercowate liście o aksamitnej powierzchni, głębokiej zieleni i charakterystycznym, wyraźnym unerwieniu. Dojrzałe egzemplarze potrafią wyglądać tak spektakularnie, że człowiek zaczyna rozważać zakup osobnej witryny. Oczywiście tylko dla tej jednej rośliny. Przynajmniej na początku.

Anthurium dressleri to rzadki gatunek pochodzący z Panamy, niezwykle ceniony w świecie kolekcjonerskich anthuriów. Wyróżnia się szerokimi, sercowatymi blaszkami liściowymi, których proporcje i charakterystyczna faktura stają się coraz bardziej imponujące wraz z dojrzewaniem rośliny. Młode liście mogą mieć cieplejsze, brązowawe odcienie, które stopniowo przechodzą w głęboką zieleń. Ich aksamitna powierzchnia pięknie podkreśla kontrast pomiędzy blaszką a unerwieniem.

Przy doniczce 6 cm i szerokości około 8 cm jest to jeszcze prawdziwy maluch. Nie należy oczekiwać od niego od razu ogromnych, dorosłych liści znanych ze zdjęć imponujących okazów. Anthurium Dressleri zmienia swój wygląd wraz z wiekiem, a dojrzałe ulistnienie rozwija stopniowo. Właśnie dlatego uprawa młodego egzemplarza może być tak satysfakcjonująca. Można obserwować niemal całą jego przemianę, od niewielkiej sadzonki do kolekcjonerskiego potwora. Oczywiście w najlepszym znaczeniu tego słowa.

Dressleri nie należy do anthuriów, które najlepiej czują się na przypadkowym parapecie obok uchylonego zimą okna. Preferuje stabilne warunki, wysoką wilgotność powietrza, ciepło i bardzo przewiewne podłoże. Szczególnie młode egzemplarze dobrze odnajdują się w witrynach roślinnych, gdzie łatwiej utrzymać odpowiedni mikroklimat.

To propozycja dla osób, które lubią prawdziwie kolekcjonerskie gatunki i nie oczekują, że roślina w miesiąc zamieni się w dorosły okaz. Dressleri wymaga cierpliwości, ale każdy kolejny liść potrafi być małym wydarzeniem. Szczególnie kiedy zaczyna już pokazywać charakterystyczny kształt i aksamitną strukturę. Wtedy zazwyczaj kończy się na oglądaniu go pod każdym możliwym kątem i wysyłaniu zdjęć ludziom, którzy absolutnie nie rozumieją, o co całe zamieszanie.